به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، 9 اگوست سال 1989 همزمان با 18 مرداد سال 1368 که حدود دو ماه از رحلت امام خمینی(ره) میگذشت، عملیاتی در جنوب لبنان اجرا شد که وحشت اشغالگران را به شدت برانگیخت. عملیات «الولاء لسیّد الشّهداء» نامی بود که برای چنین غافلگیریای انتخاب شده بود.
شیخ اسعد برو آن روز موفق شد عملیات مهمی را علیه یک کاروان صهیونیستی بین قلیعه و مرجعیون، در عمق سرزمینهای اشغالی، در جنوب لبنان انجام دهد. این عملیات در تلافی ربودن شیخ عبدالکریم عبید، امام جبشیت، توسط اسرائیلیها در یک عملیات کماندویی در این شهر که چند روز قبل رخ داده بود، انجام شد.
اسعد از دوستان نزدیک شهید حاج جواد (سمیر مطوط) و شهید هیثم دبوق، بود و یکی از اعضای معروف «گروه ده نفره» در منطقه اوزاعی در حومه جنوبی بیروت بود. این شهید سالها از این عملیات نیز بارها در خواست انجام عملیات استشهادی کرده بود اما چون متأهل بود سید حسن نصرالله با خواستهاش مخالفت میکرد.
اگرچه مقاومت اسلامى، تلفات دشمن را در این عملیات 25 کشته و زخمى از جمله چند افسر عالى رتبه اعلام کردند اما اسرائیلیها گفتند فقط 5 سرباز اسرائیلى و یک نیروى ارتش جنوب لبنان مجروح شدند که حال دو تن از مجروحین وخیم گزارش شده است.
انفجار به قدری قدرتمند و مهیب بود که خودروى حامل شهید برّو، حفرهاى به عمق 1/5 متر و قطر 2 تا 3 متر ایجاد کرد. ساعتى بعد کارشناسان نظامى امنیتى و متخصص انفجارات اسرائیلى، براى بررسى چگونگى حمله، میزان مواد منفجره و نوع آن، به آنجا رفتند. ماشین شهید اسعد به طور کامل منهدم شده بود؛ ولى گروههاى تجسس، همچنان به دنبال قطعات اصلى، شمارهى بدنه و پلاک آن بودند تا بتوانند صاحب اصلى آن را شناسایى کنند.
.
همسر شهید اسعد برو دربارهى حال و هواى همسرش، در واپسین لحظات حیات امام خمینى، مىگوید: «در آن شب که اعلام شد حال امام خوب نیست و از مردم خواسته شد تا براى سلامتى ایشان دعا کنند، واقعاً مىتوانم بگویم اسعد به طور کامل منقلب شده بود. تا صبح نخوابید. فقط به خواندن نماز و قرائت دعا و توسل به ائمهى اطهار براى سلامتى امام مشغول بود. سوز دعاى او از صمیم قلبش برمىخاست. مىتوانم بگویم آنقدر سوزناک گریه مىکرد و به خدا التماس مىکرد، که انگار پدر و مادر و یا یکى از فرزندانش به شدیدترین بیمارى دچار شده باشند. واقعاً امام براى او از همهى اینها بالاتر و ارزشمندتر بود.
آن روز تلخ و سخت، هنگامى که در اولین ساعات صبح «رادیو نور» (متعلق به حزباللَّه لبنان) پس از پخش آیاتى از قرآن با صوتى حزین، اطلاعیهاى را با «بسم اللَّه الرحمن الرحیم، انالله و انالیه راجعون» شروع کرد، ناگهان بغض اسعد ترکید و گریه کرد. مگر کسى باور مىکرد که امام رفته باشد؟ آنقدر با صداى بلند ضجه و زارى کرد و فریاد زد «یااللَّه»،که همسایگان به در خانه آمدند و سوال مىکردند که چه شده؟ من تا آن زمان گریهى او را، حتى در شهادت عزیزترین و نزدیکترین دوستانش ندیده بودم؛ ولى آن روز با وجودى که این خبر براى خودم هم سخت بود، متوجه حالات او بودم. عشق او به امام چیز دیگرى بود.
از آن ساعت بود که چشمان اسعد اشکبار بودند و سرخ. از آن روز به بعد، اسعد دیگر آن جوان روزهاى قبل نبود. مردى بود که کمرش زیر سختترین مصائب شکسته بود. دیگر کم حرف میزد؛ حتى در خانه و با ما، نشاط و شادمانى قبل از آن را نداشت. هنگامى که اعلام شد حضرت آیت اللَّه خامنهاى به عنوان رهبرانقلاب اسلامى انتخاب شدهاند، دست شکر به درگاه خداوند برداشت و بعد از امام همهى علاقه و محبت او به مقام معظم رهبرى بود. مىگفت: با وجود سید قائد حضرت آیت اللَّه العظمى خامنهاى بعد از امام خمینى، قلب انسان اطمینان پیدا مىکند و خیالش راحت مىشود».
این شهید عزیز در وصیتنامهاش مینویسد:
بسماللَّه الرحمن الرحیم
«من المومنین رجال صدقوا ما عاهد واللَّه علیه فمنهم من قضى نحبه ومنهم من ینتظر و ما بدلو تبدیلا» قرآن کریم احزاب 24
برادران و خواهران عزیز!
فرد نُهم از ده نفرى که بر آنچه با خداى خویش عهد کرده بودند و باصداقت ایستادند، به راه خویش مىرود. بعد از محمد حسونه، عاصى و محمود رفتند و بعد از آن دو، مفتى، و بعد از او نیز احمد رفت و سپس جواد، جعفر و حسن و اکنون نوبت نهمین نفر از آن جمع ده نفرى است که از میان شما رحلت کند. پس خداوند آن را از من قبول فرماید. پس بر این نعمت، خدا را شاکرم و سپاس مىگذارم.
این کلام را در حالى براى شما مىنویسم که مشغول جنگ با پیروان شیطان، یعنى صاحبان قلبهاى مملو از تباهى و سیاهى هستید. پس شیطان آنان را از راه خداوند گمراه ساخت و آنان را کور گردانید.
در روزهاى گذشتهى این جنگ با شما بودم. جنگى که در خلال آن، مىخواهند اسلام را در این سرزمین، محدود و محصور کنند؛ لکن خداوند ما را ثابت قدم نموده و با جنود خود به یاریمان آمده و ما را بر همه منافقین پیروز گردانید.
در حالى که خود را براى عملیات شهادت طلبانهى آینده آماده مىکنم، از اینکه با شما در آن جهاد نیستم، حسرت مىخورم و شما خوب مىدانید که من هم مانند هشت هم قسم قبلى خود، هرگز بهانه جویى نکرده و نهراسیدهام؛ ولى چه باید مىکردم که شرایط و وضعیت آنان همواره از شهادتطلبى من مستحکمتر بود.
در هر حال از همهتان عذر مىخواهم؛ چرا که فرد فرد شما جهادگران را دوست دارم و از همهى صاحبان جانهاى مریض، به شدت بیزارم. همانهایى که من آنها را نمىشناسم و خداوند، خود، نفاق و دوروی ىشان را آشکار خواهد ساخت.
شما را به دورى جستن از پیروى تمایلات نفسانى و بى رغبتى به زینت حیات دنیوى وصیت مىکنم. پس اگر به دیدار پروردگار علاقهمندید، خود را از اسارت شهوات، خودخواهىها و منیّتها آزادکنید.
در مسیر رضاى خداوند و جهاد در راه او، پیرو خط ولى فقیه عصر ما «امام خامنهاى» باشید. همان رهبر مبارکى که همواره در راه پرافتخار قائد عظیمالشأن امام خمینى (قدس سره)، حرکت نموده است. آن فرزانهاى که طریق حرکت و جهاد مطمئنه را به وضوح براى ما ترسیم فرمود. این سخن ارزشمند اوست که فرمود: با استوارى حرکت کنید و مطمئن باشید که مرکز قدرت خداوند متعال، با عنایت خود، شما را احاطه فرمودهاست.
پس براى عمل در راه خدا، بر همین اساس حرکت کنید و هرگز از شدائد ناامید نشده و در مصائب غمگین نباشید که: «وانتم الاعلون انکنتم مومنین».
و جانهاى خود را از تمام اوهام شیطانى که ابلیس و سربازانش از جن و انس و شیاطین این عصر و جنودشان ایجاد مىکنند، پاک کنید.
از همه حلالیت مىطلبم
والسلام علیکم و رحمهاللَّه و برکاته
حقیرترین برادر شما اسعد برّو
از شهید اسعد حسین برو دو فرزند به نامهای فاطمه و مصطفی که مدتی بعد از شهادت پدر به دنیا آمد به یادگار ماند. و مصطفی نیز سالها بعد از مجاهدان حزبالله شد که در تاریخ 3 آذر 1404 همراه فرمانده عالی رتبه حزبالله هیثم علی طباطبایی، به دست اسرائیلیها شهید شد.
انتهای پیام/
