خبرگزاری تسنیم – گروه فرهنگی
شنبه 14 تیر 1404 / حسینیه امام خمینی
محرم سال گذشته بود؛ چند هفتهای از پایان جنگ 12 روزه گذشته بود که رهبر معظم انقلاب در میان عموم مردم حاضر شد. شبی بهیادماندنی رقم خورد؛ شبی که در آن از محمود کریمی خواست از ایران بخواند و از امام رضا(ع). همانجا بود که شعری ماندگار خوانده شد؛ شعری که با مصرعی ساده اما عمیق در ذهنها نشست:
«ای میهن خدایی صحن امام رضایی
ایران ذوالفقار و ایران عاشورایی
در روح و جان من میمانی ای وطن
تویی تویی تو هستی حرم تویی تو خانه من
ای ایران ایران دور از دامان پاکت دست دگران بد گوهران
ای مهر رخشان زیر سایه حیدر باشی در امان ای دل و جان»
آن شب، پیوند ایران و امام هشتم بار دیگر در کلمات و صداها جان گرفت و در دل مردم ماندگار شد.
اکنون چند ماه از آن شب گذشته است؛ شبی که امروز با حسرت به آن نگاه میکنیم. امروز باز هم از ایران میگوییم و از امام رضا(ع)، اما در حالی که آن پیر فرزانه، آن رهبر معظم، دیگر در میان ما نیست و به آرزوی قلبی خود یعنی شهادت رسیده است.
ایرانی که دشمنانش ــ از آمریکا گرفته تا دیگر بدخواهان ــ میخواستند آن را به زانو درآورند، همچنان پابرجاست؛ کشوری که پنجه در پنجه استکبار انداخته است. و در این میان، امام رضا(ع) همچنان مانند همه قرنهای گذشته، قطب محبت و دلدادگی مردم ایران است؛ نامی که هر لحظه دلها برایش تنگ میشود.
9 اردیبهشت 1405 / تهران پایتخت ایران
امروز، 9 اردیبهشت ماه تهران رنگ و بوی رضوی گرفته است. عاشقان ایران و امام رضا(ع) گرد هم آمدهاند تا “اجتماع امامرضاییها” را رقم بزنند. مردم از همه طیفها و سلیقهها آمدهاند؛ تفاوتی ندارد با چه فکر و اندیشهای. گویی همه با دو واژه مشترک در ذهنشان قدم به این مسیر گذاشتهاند: “ایران” و :امام رضا(ع)”.
مسیر همان مسیر آشناست؛ مسیری که سالهاست در حافظه جمعی مردم ایران ثبت شده است. همان راهی که هر سال در 22 بهمن برای جشن پیروزی انقلاب طی میشود؛ از میدان امام حسین(ع) تا میدان آزادی.
در طول این مسیر، صحنههایی دیده میشود که هرکدام روایتی از فرهنگ و هویت این سرزمین است. حوالی میدان فردوسی و ساختمانهای اطرافش، جمعیت موج میزند؛ جلوهای از همان مردمی که سالهاست در بزنگاههای تاریخی کنار هم ایستادهاند. کمی جلوتر به خیابان نجاتالهی میرسیم؛ جایی که هنرمندان کشور گرد هم آمدهاند و با زبان هنر از ایران میگویند و از امام رضا(ع).
اندکی بعد، مقابل دانشگاه تهران، فضای دیگری شکل گرفته است. گروههای دانشجویی که اینجا را خانه دوم خود میدانند، در گوشه و کنار نشستهاند؛ برخی موسیقی اجرا میکنند، برخی برای امام هشتم مرثیه میخوانند و گروهی دیگر قلم به دست گرفتهاند و بر بومهای سفید، تصویر حرم رضوی را نقش میزنند.
نقاشیها آرامآرام کامل میشوند؛ گنبد طلایی حرم در میان خطوط رنگی جان میگیرد و در کنار آن، پرچم سهرنگ ایران شکل میگیرد. در نهایت تصویری پدید میآید که گویی پرچم ایران و حرم مطهر رضوی در آغوش یکدیگر قرار گرفتهاند.
آری، اینجا ایران است؛ سرزمین امام رضا(ع). همان ایرانِ امامرضایی که رهبر معظم انقلاب بارها از آن یاد کرده بودند؛ ایرانی که وحدت و محبت اهلبیت در تار و پود آن تنیده شده است.
مسیر را ادامه میدهیم تا به میدان انقلاب میرسیم. دیوارنگاره بزرگ میدان همچنان بر سردر ساختمان استوار ایستاده و از مقاومت و پیروزی بر دشمن آمریکایی و صهیونیستی سخن میگوید.
مردمی که مقابل دوربینها ایستادهاند، یک جمله مشترک را تکرار میکنند: «تنها راز پیروزی، اتحاد است.»
اتحاد مردمی که در طول سالهای دفاع مقدس و در بزنگاههای مختلف تاریخ، بارها عمق ارادت خود را به کشور نشان دادهاند. امروز نیز در آزمونی دیگر، از همان اتحاد سخن میگویند. یکی از میان جمعیت میگوید: «مهم نیست چه عقیدهای داریم، چه لباسی پوشیدهایم یا چه در ذهنمان میگذرد. ما یک دشمن داریم، یک وطن داریم و یک رهبر.»
مسیر را آرامآرام ادامه میدهیم؛ همانگونه که هر سال در 22 بهمن تا پایان راه میرویم. راهی که به میدان آزادی میرسد؛ میدانی که نماد چندین دهه ایستادگی این سرزمین است.
امروز این میدان، استوارتر از همیشه ایستاده است؛ گویی فریاد میزند: «اشداء علی الکفار، رحماء بینهم؛ در برابر دشمنان، سخت و متحد؛ و در میان خود، مهربان و یکدل.»
انتهای پیام/
