به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در ساحت پر تلاطم تاریخ معاصر، کمتر قامتی را میتوان یافت که وزن و عمق ارادهاش، مرزهای جغرافیایی و جغرافیای سیاسی را به زعم خویش بازتعریف کرده باشد. شهادت رهبر کبیر اتقلاب، نه یک نقطه پایان، که تلاقی قهرمانانه یک استراتژی کلان با تقدیر الهی است؛ تراژدیای که نویسندهاش، خود، کارگردان نهایی صحنه بود. این رویداد، نه صرفاً یک ترور بزدلانه، بلکه آخرین فرماندهی یک فرماندهی بیبدیل است که حتی قامت موزون شهادت خویش را بر لوح هستی نقش بست. برای درک این واقعه، باید به ساحت اندیشه او قدم نهاد؛ اندیشهای که سه دهه، محور ثقل معادلات قدرت در غرب آسیا را دگرگون ساخت.
رهبر فقید ما، فراتر از یک فرمانده نظامی، یک مهندس نظم نوین بود. او با بصیرتی که ریشه در عمیقترین لایههای فلسفه مقاومت داشت، نقشهای ژئوپلیتیک را ترسیم کرد که در آن، اراده ملتها، نقطه مقابل اضمحلال امپراتوریهای پوشالی قرار میگرفت. این نقشه، یک بازی شطرنج ساده نبود؛ بلکه سمفونی پیچیدهای بود از حرکت پیادهها در حوزههای مختلف قدرت نرم و سخت. از جغرافیای کردستان ایران تا قلب دمشق، از بندر بیروت تا شریانهای استراتژیک بغداد، سربازان مکتب او، نه صرفاً نیرو، بلکه مجریان یک گفتمان جدید بودند؛ گفتمانی که مشروعیت سلطه را از واشنگتن و تلآویو سلب میکرد. او بود که خطوط قرمز را ترسیم کرد و ابرقدرتها را در محاسبات خود به چالش کشید؛ شکستهای متوالی آنها در منطقه، نمود عینی از ناتوانی در خوانش صحیح نقشه او بود.
هندسه قدرتی که او بنیان نهاد، مبتنی بر معادلاتی نبود که قدرتهای جهانی به آن عادت داشتند. این هندسه، نه بر پایه تراکم تسلیحات متعارف، که بر ستونهای راسخ ایمان و اراده استوار بود. او نشان داد که در محاسبات راهبردی، متغیر ایمان پارامترهایی تعیینکننده و غیرقابل صرفنظر هستند.
قدرت این استراتژیست در توانایی او در تبدیل کُلیترین اصول به ملموسترین واقعیتها نهفته بود. او نه فقط یک مدیر، بلکه یک خالق بود؛ خالقی که میدانست چگونه از دل خامترین مواد اولیه، قدرتمندترین ابزارها را برآورد. امر او، تبدیل به ارادهای جمعی میشد که در هر نقطه از این کمربند مقاومت، معنا مییافت. وقتی او از نیاز به ساخت سلاحی سخن میگفت، این سخن، صرفاً یک آرزو نبود؛ بلکه یک فرمان قطعی به مهندسی و تولید در عمق خاکریزها بود که نتایج آن، در زمان و مکان مقرر، متجلی میشد. روایت پرواز موشکها از حاشیه غزه، از دل همان درختان و خاکریزهایی که جهان غرب، آنها را جزئی از پسزمینه نبرد میدید، نمایانگر عمق نفوذ و اعتقاد به تحقق وعده الهی بود. او اشاره میداد و کشتیهای حامل غنایم متخاصمان، در نزدیکی یمن، به دست رزمندگان یمنی، به کف دریا مینشستند. این، نه شانس بود، بلکه نتیجه درک عمیق او از نقاط ضعف زنجیرهای دشمن در یک بازی منطقهای چندوجهی بود.
اما اوج هنر این معمار، در طراحی آخرین پرده از حیات دنیاییاش متجلی شد. دشمنان او، در تلاش مذبوحانه برای حذف نیروی محرکه این مقاومت، دست به اقدام ناجوانمردانهای زدند. آنها به پندار باطل خود، گمان کردند با حذف فیزیکی، میتوانند اراده را نیز خاموش کنند. اما در این محاسبات، آن مرد بزرگ را نشناختند. او که همواره صحنهگردان وقایع بود، لحظه و چگونگی خروجش از صحنه را نیز خود معمارانه رقم زد.
او نخواست که همچون شکستخوردگان و بزدلان، در پناهگاههای عمیق و ناشناس، در انزوا و خفت بمیرد؛ مرگ او باید مطابق با قامت زندگیاش، نمادی از مردانگی، شجاعت و تعلق به امت میبود. او طراحی کرد که در اوج حضور و مسئولیت، در قلب پایتخت، در دفتر کارش، جایی که سنگر اصلی هدایت بود، به سوی معبود پرواز کند. او طراحی کرد که این سفر آسمانی، نه به تنهایی، که همراه با اهل بیت و خانوادهاش باشد؛ تا این فداکاری، اوج کمال و پیوند خانوادگی و سازمانی را به نمایش بگذارد. شما ای دشمنان بزدل، در اوج قدرت نظامی و اطلاعاتیتان، یارا و توانی برای شکار او در یک نبرد برابر را نداشتید؛ پس ناچار شدید به ترور و جنایت متوسل شوید، اما این ترور نیز، در چارچوب طراحی او رخ داد. او با یک اشاره، آخرین سکانس زندگیاش را به روی صحنه برد و آن را به زیباترین شکل ممکن به اجرا درآورد.
شهادت، برای حکیمی که جهان را در کف دست داشت، مرگ نبود؛ آخرین پیروزی بود. این عمل، نه انفعال، بلکه اوج تدبیر بود؛ فهمید که برای تثبیت نهایی نظم نوینی که طرح ریخته، باید خود، نماد نهایی آن بشود. اکنون، او در قامت یک آرمان متجسد شده، از فیزیک مکان رها شده و به متافیزیک ایدهها پیوسته است. راه او، نه بر دوش سربازانش، که بر باورهای نسلی که او آفرید، استوار خواهد ماند. او رفت، اما طراحیهایش زنده ماندند و دشمنان، خود را در دام طرحی یافتند که تصور میکردند با کشتن طراح، آن را باطل خواهند کرد. غافل از اینکه معماری شهادت، خود، قویترین سازه مقاومت است.
انتهای پیام/
