به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، «دعای سحر» یکی از دعاهای عظیمالشأنی است که از حضرت امام علیبن موسی الرضا علیهما السّلام روایت شده است و آن حضرت فرموده است: این دعا، دعایی است که امام باقر علیه السّلام در سحرهای ماه رمضان میخواند.
در عین حال یکی از آثار فاخر و ارزشمند امام خمینی(ره) «شرح دعای سحر» است؛ اثری که امام خمینی(ره) آن را در حدود 27سالگی خود تألیف کرده است و نشان از دانش و عرفان والای ایشان از دوران جوانی دارد.
خبرگزاری تسنیم بهمنظور آشنایی بیشتر مخاطبان با مفاهیم و مضامین والای دعای سحر که خواندن آن در سحرهای ماه رمضان توصیه شده است، به بررسی بخشها و نکاتی از امام خمینی(ره) درباره این دعای ارزشمند و والا پرداخته است.
نکات مهم فراز دیگری از این دعای شریف را میخوانیم:
اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ مِنْ عِلْمِكَ بِأَنْفَذِهِ وَكُلُّ عِلْمِكَ نافِذٌ، اللّٰهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ بِعِلْمِكَ كُلِّهِ
پروردگارا، از تو درخواست میکنم بهنافذترین علمت، حال آن که همه علم تو نافذ است، بارالها، از تو به همه علمت درخواست میکنم.
نزد ارباب تحقیق و اصحاب تدقیق ثابت شده است که مصداق ذاتی شیء چیزی است که برای انتزاع مفهومش از شیء نیاز به حیثیت تعلیلی و یا تقییدی نباشد، بلکه با قطع نظر از همه چیزها و همه حیثیتها، بتوان مفهوم را از آن شیء انتزاع کرد، در غیر این صورت این مصداق، مصداق بالذات نخواهد بود،
پس، در این فرموده حقتعالی بهخوبی بیندیش: «و هو الذی فی السماء اله و فی الارض اله؛ و آن ذات یگانهای است که در آسمان و زمین (در همه عوالم نامتناهی) خداست». «وهو معکم أینما کنتم؛ و هر کجا باشید، او با شماست»، «هو الاول والآخر والظاهر والباطن؛ اول و آخر هستی و پیدا و پنهان وجود اوست» و «ألا إنّه بکل شیء محیط».
مولایمان حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمود: «پیوسته خداوند متعال پروردگار ما بود، در عین حال که علم ذات او بود، ولی هیچ معلومی وجود نداشت و سمع ذات او بود، ولی مسموعی نبود و بصر ذات او بود، ولی مبصری نبود و قدرت ذات او بود، ولی مقدوری وجود نداشت؛ پس چون اشیاء را به وجود آورد و معلوم موجود شد، علم او بر معلوم تعلق گرفت و سمع بر مسموع و بصر بر مبصر و قدرت بر مقدور.»
مولایمان حضرت امام باقر علیه السلام فرمود: «کان اللّه ولاشیء غیره و لمیزل عالماً بما یکون فعلمه به قبل کونه کعلمه به بعد کونه؛ خداوند وجود داشت در حالی که هیچ موجودی غیر از او نبود، و همواره عالِم بر همه آنچه خواهد شد بود؛ پس علم خداوند به موجودات بعدی قبل از موجودشدنشان، مانند علم اوست به آنها بعد از ایجادشدنشان.»
همه وجودها، اعم از مرتبه سافل یا عالی، همگی با وجهی خاص بدون وساطت چیزی با خدای متعال مرتبطاند، چرا که مقید سرّ و باطنش، با «مطلق» در ارتباط است، بلکه عین مطلق است، بهترتیبی که راسخان در معرفت میدانند.
خداوند باطن اشیاء را نیز مانند ظاهر آنها، و عالم ملک را همانند عالم ملکوت و عالم اسفل را مانند عالم اعلی، بدون واسطه بودن موجودی میبیند، [نه] آنطور که محجوبین از حقیقت میپندارند.
در ظهور و حضور در محضر حق هیچ تفاوتی از حیث شدت و ضعف وجود ندارد، چنان که حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: «علمه بالاموات الماضین کعلمه بالأحیاء الباقین و علمه بما فی السموات العلی کعلمه بما فی الأرضین السفلی؛ علم خدا به مردگان گذشته مانند علم اوست به زندگان فعلی و علم او به آنچه در آسمانهای رفیع است مانند علم اوست به آنچه در زمینهای فرودین است.»
پس در این فرمایشات حقتعالی بیندیش: «ونحن أقرب الیه منکم؛ و ما به او از شما نزدیکتریم»، «و نحن أقرب الیه من حبل الورید؛ از رگ گردن او به او نزدیکتریم». «ألا انّه بکلّ شیء محیط؛ باز بدانید که خدا بر همه موجودات عالم احاطه کامل دارد.»، بلکه درواقع هیچ شیئی صاحب وجود نیست و هیچ موجودی از موجودات، مطلقاً دارای هویت محسوب نمیشود، که اوست آن مطلق و قیوم تام، پس از خواب غفلت بیدار شو و از مؤمنین موحّد باش.
انتهای پیام/+
