به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، نوروز در فرهنگ کهن و جاودانة ایرانیان، فراتر از آیینی آغازین برای تغییر فصل و تجدید حیات طبیعت است. این جشن باستانی، در عمق معنایی خود، یک «مفهوم استراتژیک» به شمار میرود که نماد تجدید میثاق ابدی ملت با خداوند، طبیعت و هویت اصیل خویش است. در مقطع حساس و سرنوشتساز کنونی، نوروز 1405 تنها یک مناسبت شادیآور نیست، بلکه تجلیگر عینی «تقاطع بهار طبیعت، تابآوری ملی و حماسه مقاومت» است. امروز ما در نقطهای از تاریخ ایستادهایم که در آن، شکوفایی طبیعت با ایستادگی ملت در هم آمیخته است. دشمنان که با توطئههای گوناگون، خواهان انزوای ایران و متحدانش هستند، اینک با صحنهای مواجهاند که در آن، نوروز باستانی با مشترکات فرهنگی و دینی خود، به «عامل همبستگی و انسجام محور مقاومت» تبدیل شده است. پیام نوروز امسال، فراتر از شادی و تجدید حیات، پیامی سیاسی و راهبردی به جهان است: دوران زورگویی و تحمیل ارادة بیگانگان به سر آمده است. نوروز 1405، تجلیگر شکست طرحهای شوم آمریکا و اسرائیل و تضمینی برای آیندهای روشن در سایه امنیت و همبستگی منطقهای است.
در این میان، تقارن تاریخی و معنادار «عید نوروز» و «عید فطر» در سال 1405، ابعاد جدیدی به این تحلیل میبخشد. از منظر زبانشناختی و معنایی، میان این دو مناسبت، پیوندی عمیق و سازنده وجود دارد. «نوروز» به معنای «روزِ نو» و آغاز چرخه تازه در طبیعت است و «فطر» در لغت به معنای «شکافتن وضعیت موجود برای پدید آوردن چیزی نو» است؛ همانگونه که با افطار، قید روزه شکسته میشود و انسان به آزادی عمل میرسد. این تقارن، بیانگر همزمانی دو نوع تجدید حیات است: تجدید حیات طبیعت در بهار و تجدید حیات معنوی و اجتماعی ملت در پرتو فطر. اما فطرِ واقعی و اجتماعی ملت ایران، فراتر از مناسک دینی، از دهم رمضان و در پی شهادت رهبر فرزانه انقلاب آغاز شد؛ آن روزی که داغ بزرگی بر دل این ملت نشست و «رهبرمان» را از ما گرفتند. آن لحظه، نقطه پایان روزة صبر و خویشتنداری ملت و آغاز گام عملی برای نابودی دشمنان شرف و انسانیت بود. در این برهه حساس، اراده ایران از حالت انفعال خارج شد و به یک «نوآفرینی قدرت» تبدیل شد؛ قدرتی که با درهم شکستن هیمنه ظالمان، عید واقعی سربلندی را رقم زد. امروز، ایران اسلامی با تکیه بر همین «فطرت آزادگی» و بصیرت افزون گرفته، فصل جدیدی از اقتدار را آغاز کرده است. این همزمانی دو عید، پیامی روشن دارد: همانطور که طبیعت زمین در بهار، زنجیرهای سرما را میشکند، ملت مؤمن و قهرمان ایران نیز با تکیه بر ایمان و وحدت، زنجیرهای توطئه و استکبار را پاره کرده و به سوی آیندهای روشن در حرکت است. در ادامه، ابعاد مختلف این تحول بزرگ و چگونگی شکلگیری این «بهار اقتدار» مورد بررسی قرار خواهد گرفت.
هویت ملی؛ ریشههای عمیق در فرهنگ مقاومت: انقلاب اسلامی که به رهبری امام خمینی (ره) و با اتکا به اراده الهی به پیروزی رسید، صرفاً یک تغییر سیاسی سطحی یا جابهجایی نخبگان در ساختار قدرت نبود؛ بلکه پدیدهای بود که در بطن خود، تحولی عمیق و بنیادین را در دو بُعد «حکمرانی» و «ساختار اجتماعی» به همراه داشت. در عرصه سیاست، این انقلاب توانست یک نظام دیکتاتوری بسته، موروثی و وابسته به بیگانگان را برکنار کرده و آن را به یک حکومت مردم پایه تبدیل کند؛ حکومتی که بر مشروعیت مردمی استوار است، در سیاستهای خود استقلال کامل دارد و دارای هویت ملی و دینی سربلند میباشد. در بُعد ساختار اجتماعی نیز، هدف انقلاب اصلاح وضعیتی بود که در آن، جامعهای با چنین پیشینه درخشان فرهنگی، با سابقهای درخشان در عرصه علم، فلسفه و معارف بشری، به یک جامعه بیهویت و دنبالهرو از غرب تبدیل شده بود. انقلاب اسلامی با تغییر این پارادایم، جامعه را به سمت کسب هویت اصیل، استقلال فرهنگی، خلاقیت و ارائه گفتار نو پیش برد. این بازگشت به هویت اصیل، در بستر امروز ایران، تبلور عینی پیوند میان «هویت ایرانی» و «هویت اسلامی» است؛ دو بالی که ملت ایران را برای اوجگیری در عرصههای ملی و بینالمللی یاری میکنند. دشمنان با شناخت دقیق این رابطه متقابل، همواره تلاش کردهاند تا با ایجاد شکافهای قومی و مذهبی، به «انسجام ملی» ضربه بزنند. اما در دل این تکاپوی سیاسی، «نوروز» چونان نسیمی بهاری، با بازآفرینی ریشههای مشترک و شکوفایی فرهنگی، سدی محکم در برابر توطئههای تقسیمطلبانه و ابزاری برای خنثیسازی جنگ ترکیبی دشمن آمریکایی – صهیونیستی است. در واقع، مفهوم «حماسه مقاومت» در جنگ تحمیلی اخیر، نه تنها در میدان نبرد نظامی، بلکه در صیانت از این هویت مشترک و تاریخی معنا مییابد. وقتی یک خانواده ایرانی در هر نقطهای از این کشور، در کنار سفره هفتسین، ضمن حفظ آیینهای نیاکان، دغدغه امنیت و پیشرفت کشور را دارد، در حال زیستن «هویت ملی مقاوم» است. این پیوند میان سنت و انقلاب، ضامن وحدت ملی است که هیچ قدرت بیگانهای قادر به درهمشکستن آن نیست و تداوم راه امام بزرگوار و رهبر شهید انقلاب امام خامنهای در راستای استقلال و شکوه ایران را تضمین میکند.
تابآوری ملی؛ عبور از زمستان تهاجم به بهار شکوفایی: تابآوری ملی، مفهومی است که در سالهای اخیر به کانون توجه اندیشمندان داخلی و خارجی تبدیل شده است، اما در تجربه عینی ملت ایران، به معنای ایستادگی در برابر سختترین «زمستانهای» تهاجمی است. در ماههای اخیر، کشور وارد یک جنگ تحمیلی تمام عیار شد که توسط آمریکا و رژیم صهیونیستی طراحی شده بود؛ جنگی که نه با مرزهای جغرافیایی، بلکه با هدف نابودی کامل بنیانهای نظام جمهوری اسلامی ایران و جایگزینی آن با یک ساختار وابسته و غربگرا کلید خورده بود. که این جنگ ترکیبی، سابقهای طولانی در تاریخ معاصر ایران دارد. از ترور امیرکبیر در سال 1228 شمسی تا حذف فیزیکی نخبگان در دهههای اخیر، دشمنان این سرزمین همواره کوشیدهاند تا با هدفگیری نیروهای کلیدی علمی، فنی و نظامی، مانع پیشرفت و استقلال کشور شوند. این استراتژی شوم در دهههای 1360 (ترورهای منافقین) و به ویژه در دهههای 1380 و 1390 با ترور دانشمندان هستهای چون دکتر اردشیر حسینپور، دکتر مسعود علیمحمدی، دکتر مجید شهریاری، دکتر داریوش رضایینژاد، دکتر مصطفی احمدیروشن و دکتر محسن فخریزاده، با جزئیات عملیاتی موساد و سرویسهای جاسوسی بیگانه ادامه یافت. نقطه اوج این خصومتها، وقایع خرداد و تیر 1404 در «جنگ 12 روزه» بود که منجر به شهادت جمعی از فرماندهان ارشد نظامی و دانشمندان هستهای شد. متعاقب آن، حمله 9 اسفند 1404، نقطه عطفی دردناک با شهادت رهبر معظم انقلاب آیتالله خامنهای و دهها مقام عالیرتبه بود. در برابر این تهدیدات، عنصر کلیدی که تاریخ معاصر ایران را معنا میبخشد، «تابآوری ملی» است. ملتی که بارها با جایگزینی سریع نخبگان، حفظ انسجام و اتکا به توان داخلی، توانسته است از بحرانها عبور کرده و مسیر پیشرفت خود را ادامه دهد. این تابآوری، میراثی گرانبها و درسی حیاتی برای نسلهای آینده است تا با هوشیاری، حفاظت از نخبگان، تقویت پدافند غیرعامل و حفظ وحدت، مانع از تکرار حوادث تلخ شوند. اکنون که خون شهدای گرانمایه، خاک این مرز و بوم را برای رویش دوباره آماده کرده است، ورود به سال جدید و فرا رسیدن فصل بهار، نمادی از غلبة حیات بر مرگ و امید بر یأس است. همانطور که طبیعت زمینگیر در سرمای زمستان، با نوید نوروز، دوباره جانی تازه میگیرد و شکوفا میشود، ملت ایران نیز با تکیه بر همین روحیه تابآوری، از دل خونینترین حوادث «زمستان سخت استکبار جهانی» برخاسته و به بهار اقتدار و پیروزی رسیده است. بهار پیشرو، فصل درو کردن محصول این پایداری و آغاز شکوفایی قدرت ملی در سایه وحدت است؛ فصلی که در آن، دشمنان به یقین خواهند فهمید که هرچه آتش کینهشان شعلهورتر باشد، بهار حضور ملت ایران، سبزتر و استوارتر خواهد شد.
بعثت اجتماعی؛ سال 1405، بهارِ پیروزی حق بر باطل: ورود به سال 1405 و فرا رسیدن نوروز، تنها یک تعویض در تقویم نیست؛ بلکه از منظر دیدگاههای حکیمانه شهادت و مقاومت، این آغاز فصل، تجلیگر یک «بعثت اجتماعی» و «تحول» بزرگ است. همانطور که طبیعت خشکیده و بیحال در زمستان، با رویش دوباره در بهار، حکمت «تجدد» و «زایش» را به نمایش میگذارد، ملت ایران نیز با گذر از زمستان سخت توطئهها و شهادتها، اکنون در آستانه بهاری قرار دارد که در آن، بذرهای ایمان و بصیرت، به بار مینشینند. در عرصه عزتآفرینی و اقتدار ملی، «حماسه مقاومت» که ریشه در حفظ کرامت ملی و دفاع از مظلومان جهان دارد، در سال جدید معنایی عمیقتر مییابد؛ چرا که تلفیقِ هوشمندانه قدرت نرم و سخت جمهوری اسلامی ایران، به همراه دیپلماسی فعال و بازدارندگی نظامی، توازن قوا را به نفع ملتهای مظلوم تغییر داده و الگویی موفق در منطقه شکل داده است. اکنون و در آستانه فرا رسیدن بهار 1405، با وجود سنگینی سایه تهدیدات رژیم صهیونیستی و آمریکا بر منطقه، حضور مقتدرانه ایران در صحنه بینالملل و اتحاد محور مقاومت، این تهدیدات را به فرصتی برای نمایش همبستگی اسلامی تبدیل کرده است؛ وضعیتی که در آن، امنیت پایدار ایران حاصل خون شهداست و تداوم این راه، تضمینی برای آیندهای روشن خواهد بود. از طرفی دیگر، ریشه این صلابت و امنیت پایدار، در نگاهی عمیقتر، به مفهوم «تحول» و «بعثت» باز میگردد. مطابق دیدگاه رهبر شهید انقلاب امام خامنهای، هر کس میخواهد جامعه را به سوی تحول رهنمون سازد، پیش از آن باید خود اهل حرکت و دگرگونی باشد. نوروز امسال، دقیقاً چنین زمانهای است؛ زمانهای که جامعه ایرانی با الهام از طبیعت، خود را برای یک دگرگونی مثبت آماده میکند. این تحول و حرکت که فلسفه وجودی انسان است، نیازمند پشتوانهای استوار به نام ایمان است؛ ایمانی که پشتوانه عمل است و خود ثمره آگاهی، بصیرت و عقلانیت میباشد. با در نظرگرفتن این توضیحات، میتوان شهادت رهبر معظم انقلاب، آیتالله خامنهای (ره) را فراتر از یک فقدان دردناک، نقطه عطفی در مسیر حرکت و تحول و «بعثت اجتماعی» ملت ایران در آستانه سال 1405 دانست؛ نقطهای که منجر به آگاهی و بصیرت بیشتر و زدودن پردههای جهل و غفلت شد که نتیجه آن ایمان جامعه به آرمانهای توحیدی و تحکیم آن گردید. نگاهی به تحولات اخیر در جهان نشان میدهد که امپریالیسم و استکبار جهانی، در حال آشکارسازی بیشتر چهره واقعی خود هستند. جنگ تحمیلی آمریکایی – صهیونیستی علیه ایران، جنگ اوکراین، بحرانهای متعدد در خاورمیانه و تلاش برای تحمیل نظم جهانی استکباری، همگی نشانههایی از این آشکارسازی هستند. در این شرایط، ایران به عنوان یک قطب مقاومت و نماد ایستادگی در برابر استکبار، نقش مهمی را ایفا میکند. در واقع، حضور در صحنههای میدانی، رسانهای، نظامی و فرهنگی و همچنین استقامت در این مسیر تحول و حرکت، از جلوههای تعهد و مسئولیت است که باید به آن اهتمام ورزید. اگر متوجه بعثت اجتماعی و مسئولیت جهانی و تاریخی خود بوده و به لوازم ایمان عمل کنیم، هیچ قدرتی یارای مقابله با جامعهای مؤمن و مسئولیتپذیر نخواهد داشت. نصرتها و امدادهای غیبی نیز همواره در این مسیر، یاریرسان اهل ایمان در مبارزه و دستیابی به پیروزی بودهاند و خواهند بود؛ چرا که خداوند وعده داده است: «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ». سال 1405، سال تحقق این وعده الهی در سایه وحدت و مقاومت خواهد بود.
در پایان، «بهار اقتدار» بیانیهای است از سوی ملت قهرمان ایران که به جهان اعلام میکند: ما در مسیر تعالی و عزت، متوقف شدنی نیستیم. تقاطع بهار طبیعت با تابآوری ملی و حماسه مقاومت، پدیدآورنده پدیدهای به نام «شکوه و صلابت ایران» است. دشمنان باید بدانند که تحریمها، توطئهها و جنگهای روانی، تنها باعث یکپارچگی بیشتر و استحکام اراده ملت ایران شده است. به همین دلیل قطعاً ایران پسا 1404 کشوری به مراتب قویتر، مستحکمتر و پیشرفتهتر از قبل آن خواهد بود؛ آنگونه که ایران پس از خرداد 1361 نیز کشوری شد که در پاسخ به تجاوز عراق، جهان را متعجب کرد. نوروز امسال، سرآغاز فصلی است که در آن، ایران با هویتی یکپارچه، اقتصادی مقاومتی و قدرتی بازدارنده، به سمت قلههای پیشرفت در حرکت خواهد بود. این همان وعدهای است که رهبر انقلاب به ملت داده بودند و ملت ایران با توکل بر خداوند متعال، قلههای را فتح خواهند نمود.
یادداشت از: مریم رزمجو
انتهای پیام/
