به گزارش خبرگزاری تسنیم، در حالی که استعفای کوروش سلیمانی از مدیریت مجموعه تئاتر شهر با واکنشهایی در میان اهالی تئاتر همراه شده بود، او حالا پس از پایان مسئولیتش، نخستین بخش از گزارش عملکرد خود را منتشر کرده است؛ گزارشی که بیش از آنکه فهرستی از اقدامات مدیریتی باشد، روایتی از شیوه برنامهریزی برای جدول اجراهای سال 1405 و تصمیمهایی است که به گفته او با هدف بازگرداندن نظم و کیفیت به مهمترین مجموعه نمایشی کشور اتخاذ شده بود.
سلیمانی در ابتدای این گزارش تأکید کرده است که انتشار این مطالب را وظیفه خود میداند تا تجربه مدیریت یکساله مجموعه تئاتر شهر در اختیار مدیران و فعالان تئاتر قرار گیرد و امکان استفاده از آن فراهم شود.
از «تکاجرایی» شدن سالنها تا حذف سفارش شدهها
بخش مهمی از گزارش به تغییر سیاستهای اجرایی مجموعه اختصاص دارد؛ جایی که سلیمانی از تصمیم برای «تکاجرایی» شدن سالنهای تئاتر شهر و اختصاص 30 شب اجرا به هر اثر خبر داده است. به گفته او، این تصمیم با هدف ارتقای کیفیت اجراها و احیای هویت حرفهای و فرهنگی تئاتر شهر برای سال 1405 طراحی شد.
او همچنین از جلوگیری از اجرای نمایشهایی که پیشتر در تهران روی صحنه رفته بودند و نیز ممانعت از پذیرش آثاری که خارج از فرآیند معمول و با توصیهنامه برای اجرا معرفی میشدند، بهعنوان دیگر سیاستهای این دوره مدیریتی یاد کرده است.
اصلا شاید همین حذفِ نمایشهای سفارش شده، یکی از دلایلِ کنار رفتنِ کوروش سلیمانی بود!
پایان فراخوان؛ آغاز ارزیابی تخصصی
یکی دیگر از تصمیمهای اعلامشده، حذف فراخوان عمومی برای پذیرش آثار است. سلیمانی معتقد است رسیدگی عادلانه به حجم بالای درخواستها امکانپذیر نبود و جایگاه تئاتر شهر نیز اقتضا میکرد سازوکار دقیقتری برای انتخاب آثار طراحی شود.
بر همین اساس، فرم جدیدی برای ثبت درخواست اجرا تدوین شد تا متقاضیان علاوه بر معرفی نمایشنامه، ضرورت اجرای اثر، سوابق حرفهای و اطلاعات تکمیلی خود را نیز ارائه کنند.
شورای سهنفره و بیش از 300 جلسه با هنرمندان
در بخش دوم گزارش، سلیمانی از تشکیل شورای سهنفره بررسی آثار با حضور رامین ناصرنصیر، علی ظفر قهرمانینژاد و خودش خبر داده است. به گفته او، این شورا طی سه ماه دهها نمایشنامه را بررسی و درباره پذیرش یا رد آنها تصمیمگیری کرده است.
او همچنین اعلام کرده که در این مدت بیش از 300 جلسه با هنرمندان برای بررسی پیشنهادها، شنیدن دیدگاهها و درخواستهای آنان برگزار شده است.
جدولی که پیش از اجرا با انصرافها روبهرو شد
سلیمانی در ادامه توضیح میدهد که جدول اجراهای سال 1405 از ابتدای دیماه آماده شده بود، اما انصراف تعدادی از گروههای نمایشی، روند اجرای برنامه را با چالش مواجه کرد؛ چالشی که به گفته او با پیشبینی آثار رزرو و جابهجایی زمان و سالن اجراها مدیریت شد تا کمترین آسیب به کیفیت برنامهها وارد شود.
او همچنین یادآور شده است که در نیمه دوم سال 1404، مدیریت مجموعه ناچار بود جدول اجراهایی را اجرا کند که پیش از آغاز مسئولیتش و بر مبنای اجرای همزمان دو نمایش در هر سالن تنظیم شده بود؛ بنابراین بهجز چند مورد جایگزینی ناشی از انصراف گروهها، انتخاب آن آثار نقشی در سیاستگذاری مدیریت جدید نداشته است.
انتشار این گزارش در حالی انجام شده که سلیمانی وعده داده بود در ادامه، جزئیات بیشتری از روند انتخاب آثار و جدول نهایی اجراهای سال 1405 را نیز منتشر خواهد کرد.
مهمترین کارهایی که می خواستیم انجام دهیم … امّا نشد
در روزهای بعد، کوروش سلیمانی مطلبی دیگری در صفحه شخصیاش منتشر کرد که به این شرح است:
در ابتدا از اینکه با همهی دلایلی که در پی خواهد آمد، نشد این کارها را به انجام برسانیم به سهم خود عذرخواهی میکنم.
1)اتمام پروژهی حریم: در ابتدای شروع کارم در تئاترشهر یکی از مسائلی که با توجه به مطالبهی بسیار هنرمندان و تماشاگران تصمیم گرفتم تمام تلاشم را برای به سرانجام رسیدن آن به کار بندم، پروژه حریم بود. از همان آغاز با شرکت در جلسات متعدد پروژه, سعی کردم ضرورت به پایان رسیدن آن را به مسئولینِ اثرگذار یادآور شوم, برای روشنگری و آگاهی همگان نخستین نشست رسانهای را برگزار کردیم و گفتگوهای بسیاری درباره جزییات طرح با معمار محترم داشتم و سوالات هنرمندان را با ایشان درباره جزییات در میان میگذاشتم و ایشان غالبا پاسخهای قانع کنندهای داشتند. به تمامی مسئولان محترم وزارت که میرسیدم میگفتم این حصار کارگاهی ماههاست نه تنها هنرمندان و تماشاگران تئاتر را به سختی به جهت تردد میآزارد بلکه عابرانِ چند ده هزار نفره هر روزهی چهارراه ولیعصر را نیز از منظرهای زیبا محروم کرده، گفتم به پایان رسیدن آن با توجه به ظرائف معماری در نظرگرفته شده، باعث رونق چهارراه ولیعصر و سبب سهولت دسترسی بهره برداران به مجموعه خواهد شد، گفتم اهمیت دارد هرچه زودتر تمام شود…
با اینکه آن نشد که میشد بشود اما خداراشکر میکنم که با همکاری دفتر طرحهای عمرانی وزارت با مدیریت سعید جمشیدی و معمار محترم خانم امتیازی و زحمات پیمانکاران و همکاران زحمتکش ایشان و مجتبی گیویان نماینده مجموعه در طرح، توانستیم «سی درصد» پیشرفت آن را در شهریور 1404 به «بیش از نود درصد» در تیرماه 1405 برسانیم اما میشد با تزریق بودجه _ علیرغم مشکلات عدیده ناشی از جنگ و موضوعات دیگر که بارها سبب توقف چندین بارهی آن شد _ کار تاکنون به انجام رسیده باشد. تنها کاری که در زمان تصدیام در این باره خواستم لااقل به انجام برسد و شد، بازگشایی ورودی ولیعصر بود. امیدوارم به زودی شاهد اتمام این طرح باشیم… ضمنا در صورت اتمام این پروژه میخواستیم با مستقر کردن فروشگاههای هنری و نیز بهرهمندی از اجرای گروههای نمایش خیابانی و سنتی آیینی این مکان را به شرایطی که لایق آن است تبدیل کنیم که خب نشد و امیدوارم بعدها بشود.
2)برپایی نمایشگاههای موقت و دائمی عکس و پوستر تئاتر در لابی سالن اصلی و محوطه بیرونی که متاسفانه به امکانات سخت افزاری نیاز داشت و نداشتن بودجه مانع آن شد.
3)موضوع دستگاههای سرمایشی و گرمایشی: رسیدگی به دیگهای حرارتی برای زمستان و خنک کنندهها در تابستان برای ایجاد فضای مطبوع در سالنها از دیگر موضوعات مهمی بود که چند بار با نوشتن نامه به مسئولین بالاتر درخواست کردم که انجام شود و در زمانی که بودم متاسفانه مقدور نشد. شنیدم در روزهای پس از رفتنم و پس از حواشی پدید آمده و با اضطراری که گرمای شدید تابستان امثال پدید آورد، اخیرا به دستگاه های سرمایشی رسیدگی شده است. بیش باد.
4)موضوع به روزرسانی و راه اندازی سیستمهای اعلام و اطفاء حریق یکی دیگر از ضروریات مجموعه تئاترشهر است که بابت آن چندین بار نامه نگاری کرده و اهمیت آن را به مسئولین یادآور شدیم اما هنوز رسیدگی نشده و امیدوارم در این باره توجه و رسیدگی جدّی شود.
5)موضوع کنترل آب در مجموعه که گرچه با تدابیر اندیشیده شده در سال گذشته به کمترین میزان مشکل خود رسید اما همچنان نیازمند همکاری سازمان محترم آب است.
6)سیستم ماشینری سالن اصلی که در این سالها به صورت موقت رسیدگی و تعمیر شده نیازمند رسیدگی اساسی و دائمی ست. درخواستی که بارها مطرح شد و تاکنون به انجام نرسیده است.
و البته طرحهای ریز و درشت دیگر که در آغاز راه داشتم و در ادامه و با قوّت گرفتن حواشی که تمرکزمان را هدر میداد از آنها نیز بازماندیم.
استعفا
حضور کوروش سلیمانی در تئاتر شهر با اتفاقات خوبی همراه بود. او برنامهی مشخصی برای این مجموعه داشت و میخواست تا اعتبار از دست رفتهی تئاتر شهر را به آنجا بازگرداند.
اما حضور سلیمانی در تئاتر شهر، بیش از یک سال دوام نیاورد و او استعفا داد. متن استعفای او را در ادامه میخوانید:
«از آغاز با خود عهد کردم تا زمانی که برای «تئاترشهر» مفید باشم، بمانم و در غیر این صورت این جایگاه را همراه با آرزوی سربلندیِ تئاترشهر به دیگری بسپارم.
در تمام مدتی هم که افتخار خدمت داشتم _ حتی در بدترین شرایط ممکن _ به همراه همکارانم سعی کردیم برای بالاتر بردن کیفیت آثار و بازگرداندن جایگاه رفیع هنری و فرهنگی تئاترشهر از هیچ تلاشی دریغ نکنیم و هیچ کج روی و خلاف قاعده ای را تاب نیاوریم.
اینک اما بعد از چندین هفته سنجیدن جوانب گوناگون و حتی فکر کردن به راه حل های احتمالی برای غلبه بر موانع نامربوط و آزاردهنده که از هر سو برای حرکت درست و اصولیِ این مجموعه ی ارزشمند بر سر راه می بینم، به اطلاع شما عزیزان می رسانم که متاسفانه این موانع امکان دستیابی به اهداف مدنظرم که در آغاز متعهد شده بودم را به شکلی نامقدور ساخته و بدیهی ست که ادامه این مسیر جز با پذیرفتن شرایط تحمیلی و ناصواب و نادرست برای مجموعه تئاترشهر ممکن نباشد، که آن هم خب از من برنمیآید. از این رو استعفای خود را به اداره کل محترم هنرهای نمایشی اعلام کردم. خدا عاقبت همهی ما را بخیر کند.»
منفعت طلبی پدر تئاتر را در آورده است / دورویی، نفاق و زیرآب زدن
سلیمانی همچنان به انتشار مطالب روی صفحه شخصیاش ادامه میدهد. او یادداشت دیگری منتشر کرده که نکات بسیاری در دل خود دارد:
دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماست / هر کسی پنج روز، نوبتِ اوست
حافظ
حق را بگو، هر چند به زیان خودت باشد.
امام علی ع
هشدار: این یادداشت برای نابالغانِ تئاتر حاوی موضوعات آزاردهنده ست!
خب، چه شد؟ چه به دست آوردی؟ یکسال در سختترین شرایط اجتماعی و معیشتی و شخصی(درگذشت مادر) و جنگ تحمیلی و خانمان برانداز، پای تئاترشهر و ساختن ایستادی، پای کیفیّت ایستادی، پای مبارزه با دروغ و نادرستی ایستادی، حالا چه کورش؟ پاسخم اما روشن است و خداراشکر.
اول: برای من تجربیات گرانبهایی در کنار رنجهای بسیار به دست آمد که شاید دهها سال طول میکشید تا به آنها برسم، دوم: بذرهایی در تئاترشهر کاشته شد که اگر بگذارند به ثمر برسد تئاتر ما حتما از آنها بهرهمند خواهد شد.
اما اینجا میخواهم از بزرگترین دریافت و تجربهی یکسال اخیر خود شروع کنم؛ دوستان! در تئاترِ همیشه نوپایِ ما اکثریتِ( نه همه، اکثریتِ) دست اندرکارانِ تئاتر فرقی هم نمیکند تهیه کننده، کارگردان، بازیگر، طراح، مسئول یا تماشاخانه دار، اولویتشان چیزهای دیگر غیر از «تئاتر» است و این به نظرم بزرگترین دلیل رشدِ ناقص و اثرگذاری گاه و بیگاه و ناچیز آن، در صد و بیست سال گذشته میتواند باشد.
منفعت طلبی پدر تئاتر را در آورده؛ جایگاه، پول، خودنمایی، ارضا کمبودهای شخصی، خودنمایی،رسیدن به هدفهای دیگر که شاید برخی از اینها مهم باشد، بد هم نباشد اما اینها در تئاتری که باید اثرگذار و فرهنگ ساز باشد، اگر در اولوّیت قرار بگیرد، سمِّ مهلک است و نهایتا ما را با شرایطی مواجه میسازد که داریم میبینیم و باعث میشود این دستهی متاسفانه بزرگ برای رسیدن به خواستهشان تن به وضعیتهایی رقّت انگیز بدهند که کاش نمیدیدم و نگاهم به ایشان اینقدر تاسف برانگیز نمیشد.
دوستان! این همه دو رویی و نفاق، این همه قانون گریزی، این همه زیرآب زدن، این همه بدگویی از همکار که مثل شما حق دارد، این ذلیل شدن شما برای من دیگر برعکس ادعاهای تان، فداکاری برای هنر و تئاتر معنا نمیدهد، شما «تئاتر» را وسیلهای میدانید که خوب است تا وقتی اهداف ما را تامین کند!
از این دسته میخواهم تئاتر را رها کنید تا از حضور نامبارکتان پاک شود؛ مردم و جامعه و کشور به «تئاترِ درست» نیاز دارد و شما با این بودنتان تئاتر را نابود میکنید اگر باقیماندهای هنوز مانده باشد.
و حال ای عزیزانِ دیگر که هنوز با همهی دشواریهایِ بر سر راه، میخواهید تئاتر کار کنید، بدانید و آگاه باشید که پیرامون ما را شارلاتانهایی در لباسهای مختلف پر کردهاند که تئاتر و تئاترشهر را سالهاست مصرف کرده و میکنند و وقیحتر از قبل شدهاند! به شما که هنوز به فضیلت تئاتر به قول استادمحمد باور دارید میگویم؛ جا خالی نکنید، شما علیرغم دشواری راه از جهات مختلف باید با ساختن تئاترهای ارزشمند حرفهای و فرهنگی، با این دستهی گمراهِ خودپسند مبارزه کنید…
هر تئاتری باشعوری که به هر دلیل تئاتر را تنها میگذارد جا را برای رونمایی از یک بی شعور دیگر بر صحنه باز میکند، بمانید و با آفرینش تئاتر و فرهنگ به این سرزمین مظلوم در حدّ خود کمک کنید…
فعلا همین والسلام
کوروش سلیمانی از سرمایههای تئاتر این مملکت است. او میخواست کار کند و میخواست اعتبارِ از دست رفتهی تئاتر شهر را برگرداند. اعتباری که سالهاست از دست رفته است. اما باز هم نشد. چون برخی نخواستند و گویا نمیخواهند. حالا تئاتر شهر مدیر جدیدی دارد و باید دید که اصغر خلیلی برای ادامهی مسیر تئاتر شهر، چه برنامهای دارد.
انتهای پیام/
