به گزارش خبرگزاری تسنیم؛ رسول صدرعاملی در «قایقسواری در تهران» بار دیگر به جهان آشنای خودش بازمیگردد؛ جهانی که خانواده، خاطره، عشقهای ناتمام و بازگشت، محور اصلی آن است. فیلم با لحن فانتزی–اجتماعی و چاشنی طنز آغاز میشود و از همان ابتدا نشان میدهد بیش از آنکه قصد درگیری عمیق با بحران داشته باشد، میخواهد حالوهوایی نرم، نوستالژیک و «حالخوبکن» بسازد.
ایده مرکزی فیلم بازگشت مازیار به تهران و تقاطع دوبارۀ او با هدیه ظرفیت دراماتیک قابلتوجهی دارد. جابهجا شدن تلفنهای همراه و ورود ناخواسته مازیار به رابطهای پدرانه با آیدا، تمهیدی ساده اما کارآمد برای پیشبرد روایت است. رابطۀ شکلگرفته میان مازیار و این کودک، قلب احساسی فیلم را میسازد و حضور آیدا با بازی شیرینش، انرژی تازهای به روایت میدهد و خشکی شخصیت اصلی را تعدیل میکند.
با این حال، فیلم در همان سطح احساسی اولیه متوقف میماند. مرور مکرر گذشته و استفاده از اسکیسهای انیمهگونه برای بازنمایی خاطرات، نهتنها به پیشبرد روایت کمکی نمیکند، بلکه به عنصری زائد بدل میشود. گذشته نه شخصیتها را عمیقتر میکند و نه گره تازهای میسازد؛ اگر رابطه مازیار و هدیه در زمان حال بسط داده میشد، فیلم نیازی به این حجم از فلشبکهای تزئینی نداشت. این انتخاب فرمی، بیش از آنکه خلاقانه باشد، انسجام کلی فیلم را خدشهدار میکند.
در نیمۀ پایانی، سکانس گروگانگیری در مزون لباس عروس تلاشی است برای ورود به کمدی موقعیت، اما لحن اغراقشدهاش با فضای ملایم فیلم کاملاً همخوان نیست. پایانبندی آرام و بدون قاطعیت، در امتداد کلیت فیلم قرار دارد؛ نه به وصال میرسد و نه به تراژدی، بلکه به پذیرش وضع موجود بسنده میکند.
«قایقسواری در تهران» فیلمی عمیق نیست و برخلاف «زیبا صدایم کن»، در سطح روایت باقی میماند. با این حال، بهعنوان اثری خوشساخت، خوشریتم و کمتنش، میتواند گزینهای مناسب برای مخاطبی باشد که در ایام عید بهدنبال فیلمی ساده، انسانی و حالخوبکن است؛ هرچند کشدار شدن روایت برای نمایش برخی رپورتاژهای شهری، گاه ریتم اثر را از نفس میاندازد.
در مجموع، صدرعاملی فیلمی ساخته که دوستداشتنی است، اما نه ماندگار؛ فیلمی که خاطره را مرور میکند، اما از آن عبور نمیکند.
انتهای پیام/
