به گزارش خبرنگار مهر، فدراسیون فوتبال بهتازگی با اعلام برنامههای جدید تیم ملی فوتسال زنان مسیر آمادهسازی این تیم برای حضور در یکی از مهمترین رویدادهای پیشرو را مشخص کرده است. رویدادی که قرار است در قالب هفتمین دوره بازیهای داخل سالن آسیا برگزار شود و بهعنوان هدف اصلی کادر فنی در ماههای آینده شناخته میشود. طبق اعلام رسمی این بازیها آبان سال جاری به میزبانی ریاض برگزار خواهد شد و همین مسئله باعث شده تا روند آمادهسازی تیم ملی وارد فاز تازهای شود.
این در حالی است که آخرین حضور تیم ملی فوتسال زنان ایران در یک تورنمنت رسمی به نخستین دوره جام جهانی فوتسال زنان بازمیگردد. مسابقاتی که آذر ۱۴۰۴ به میزبانی فیلیپین برگزار شد. تیم ایران در آن رقابتها نتوانست انتظارات را برآورده کند و در نهایت با حذف از مرحله مقدماتی خیلی زود از گردونه مسابقات کنار رفت. نتیجهای که زنگ خطر را برای فوتسال زنان به صدا درآورد و ضرورت تغییرات را بیش از پیش نمایان کرد.
پس از این ناکامی فدراسیون فوتبال به همراه شهرزاد مظفر سرمربی تیم ملی از آغاز یک پروژه مهم تحت عنوان جوانگرایی خبر دادند. پروژهای که هدف آن تزریق نیروهای تازهنفس به ترکیب تیم ملی و ایجاد پشتوانهای مطمئن برای آینده بود. هرچند مظفر در مقاطع مختلف نسبت به محدودیتهای موجود انتقاد داشت و بارها تأکید کرد که ضعف باشگاهها در بازیکنسازی دست کادر فنی را برای اجرای کامل این سیاست بسته است اما با این وجود روند شناسایی استعدادها متوقف نشد.
برگزاری اردو با حضور بازیکنان جوانتر و همچنین رصد رقابتهای ردههای سنی پایین بخشی از اقداماتی بود که در دستور کار قرار گرفت تا تیم ملی بتواند پوستاندازی تدریجی را تجربه کند. این روند قرار بود بهصورت مستمر ادامه داشته باشد و حتی زمینهساز شکلگیری نسلی جدید در فوتسال زنان ایران شود ولی شرایط پیشآمده در کشور باعث شد این برنامهها ناتمام باقی بماند. با آغاز درگیریها و ورود ایران به فضای جنگ عملاً بسیاری از فعالیتهای ورزشی از جمله برنامههای تیم ملی تحتالشعاع قرار گرفت و روند آمادهسازی نیمهکاره رها شد.
اکنون فدراسیون فوتبال بار دیگر با اعلام حضور در بازیهای داخل سالن آسیا نشان داده که قصد دارد تیم ملی را به مسیر رقابت بازگرداند. رقابتهایی که تاریخچه حضور ایران در آنها فراز و نشیبهای خاص خود را داشته است.
نخستین دوره این بازیها در سال ۲۰۰۵ به میزبانی تایلند برگزار شد که در آن زمان تیم ملی فوتسال زنان ایران اصلاً اعزام نشد. در دومین دوره که سال ۲۰۰۷ در ماکائو برگزار شد ایران نخستین تجربه حضور خود را پشت سر گذاشت و در جایگاه پنجم ایستاد. سومین دوره این بازیها در سال ۲۰۰۹ به میزبانی ویتنام برگزار شد و تیم ملی ایران توانست یک پله صعود کند و به رتبه چهارم برسد.
روند پیشرفت ایران در دوره چهارم ادامه پیدا کرد؛ جایی که در سال ۲۰۱۳ و به میزبانی کره جنوبی تیم ملی فوتسال زنان موفق شد بهترین نتیجه تاریخ خود را ثبت کند و به مقام نایبقهرمانی برسد. پس از آن در پنجمین دوره که سال ۲۰۱۷ در ترکمنستان برگزار شد ایران در جایگاه سوم قرار گرفت تا همچنان در میان تیمهای مدعی آسیا باقی بماند. ششمین دوره این مسابقات نیز که قرار بود به میزبانی تایلند برگزار شود به دلایل مختلف لغو شد و حالا پس از وقفهای چندساله هفتمین دوره در ریاض برگزار خواهد شد.
در چنین شرایطی پرسش مهم درباره نحوه حضور تیم ملی ایران در این رقابتهاست. اینکه آیا فدراسیون فوتبال همچنان بر اجرای سیاست جوانگرایی تأکید خواهد داشت یا با تغییر رویکرد به دنبال کسب نتیجه فوری است. این تصمیم میتواند تأثیر مستقیمی بر ترکیب تیم و حتی آینده فوتسال زنان ایران داشته باشد.
از سوی دیگر یک چالش مهم نیز پیش روی تیم ملی قرار دارد. شکستن طلسم قهرمان نشدن در بازیهای داخل سالن آسیا. هرچند ایران در دورههایی به مدال نقره و برنز دست یافته اما هنوز موفق به فتح این رقابتها نشده است. حال باید دید در دوره پیشرو تیم ملی میتواند این طلسم را بشکند و برای نخستینبار بر سکوی قهرمانی بایستد یا اینکه روند سالهای گذشته ادامه پیدا خواهد کرد.
در نهایت حضور در این مسابقات نهتنها یک آزمون فنی برای کادر فنی و بازیکنان محسوب میشود بلکه میتواند معیاری برای ارزیابی سیاستهای جدید فدراسیون نیز باشد. سیاستی که میان جوانگرایی و نتیجهگرایی باید یکی را بهعنوان اولویت اصلی انتخاب کند.
